Powyżej zamieszczam intro do naszego najnowszego nabytku, Persona 3. Od razu zastrzegam, że wcześniej nie grałem w gry z serii Shin Megami Tenseii część trzecia sagi to zarazem moje pierwsze z nią zetknięcie. Niespecjalnie przepadam też za jRPG, mając mu za złe za duży nacisk na występujące często i gęsto głupie zadania poboczne (jak chociażby słynne skakanie na skakance) i zwykle dość infantylne fabuły. Zakup najnowszej produkcji Atlusa (na Europę) był spowodowany dość dobrymi recenzjami i intrygującymi zapisami rozgrywki, jednak tak jak z Grim Grimoire, kupowałem ten tytuł w zasadzie w ciemno. Cóż mogę rzec - z 70 godzin obiecanych z tyłu okładki ja jestem zaledwie w trzeciej (uwierzcie mi, że prowadzenie Polygamii pożera ogromne ilości czasu) i powiem jedno - whow! Ostatni raz przeżyłem tak maksymalne wciągnięcie w sytuację prezentowaną na ekranie z uczuciem skracającym się do trzech liter WTF, jeszcze za czasów Final Fantasy 7, nie wliczając epizodu z REZem.
Persona 3 to przede wszystkim niesamowita manga. Zobaczcie na intro i jeden z filmików pokazujący przebudzenie się naszych mocy (to jest lekki spoiler, więc puryści nie powinni klikać).

Żaden ze mnie znawca anime. Owszem, lubię czasami obejrzeć, ale nie wymienię ani ulubionych reżyserów, ani innych poza sławnymi tytułów. Lubię Berserka, GitS, Akirę itd. Piszę to, żeby uspokoić weteranów mangowych flejmów, którzy mogą chcieć mnie rozerwać na strzępy, wietrząc łatwą zdobycz. W każdym razie - wszelakie przerywniki w grze są genialne. Mają klimat, styl i odrobinę szaleństwa. Osobiście najbardziej kojarzą mi się z tym, co oglądaliśmy w Pi, Blood i Akirze. Dawno już nie widziałem tak dobrego materiału i mam nadzieję, że gdzieś tam w zakamarkach Japonii powstał już, albo powstanie, serial na podstawie tego tytułu. Sam początek gry to głównie oglądanie, bo mało mamy samej rozgrywki, co nie jest znowu bardzo nietypowe. Identycznie zostało to rozwiązane również w paru innych jRPG, wystarczy przywołać chociażby FFX.
W zasadzie jak na razie jedyny zarzut jaki mam do tego tytułu to rozłożenie save pointów. Pierwszy pojawia się w 20 minucie, drugi dopiero po dwóch godzinach. Trochę to dla mnie za rzadko. Z drugiej zaś strony wskazuje, że nie jest to gra, którą możemy grać ot tak sobie. Rozgrywki trzeba zaplanować.
Muszę też przyznać, że trochę bałem się klimatu japońskiego liceum. Zwykle sprowadza on historię do najprostszych i najbardziej popularnych klisz. Tutaj na szczęście tak nie jest. Ale do rzeczy. Czym w zasadzie jest dla mnie Persona 3 po tych 3 godzinach rozgrywki?
Mamy trochę łażenia i jRPGowego (a nawet RPGowego) lania się potworami w labiryncie, mamy symulator szkoły i trochę zadań logicznych. Historia opowiada o grupie osób, które walczą z Cieniami (Shadows). Są to istoty pojawiające się w Godzinie Mroku (Dark Hour), co noc o 12. Na tę godzinę wszyscy ludzie lądują w trumnach, świat zmienia się (widzimy to w intrze) i ze swoich plugawych nor wyłażą nasi wrogowie. Są jednak ludzie, którzy nie zasypiają i mogą w tym okresie normalnie funkcjonować. A co więcej, część z nich umie aktywnie walczyć przyzywając tytułowe Persony, magiczne postaci będące emanacjami naszej jaźni. Ich siła i moc zależy od tego, jak bardzo jesteśmy emocjonalnie związani z innymi ludźmi. Tak więc, wbrew pozorom, to co robimy za dnia w szkole jest ważne. Przyzywa się je też w charakterystyczny sposób - strzelając sobie w łeb. (Jestem pewien, a nawet idę o zakład, że w momencie zyskania oficjalnego dystrybutora w Polsce, ktoś się do tego przyczepi.) Od strony mechaniki gry, Persony dają nam specjalne, magiczne umiejętności, będące mocno powiązane z naturalnymi żywiołami, co ma wpływ na ich wykorzystanie przeciwko poszczególnym przeciwnikom. Warto też dodać, że podczas rozgrywki rzucanie czarów nie wygląda aż tak spektakularnie, jak na załączonym wyżej filmiku. Ot, króciutka animacja na polu walki i tyle. Stworzono też dla nich cały system i mechanikę łączenia, by przywoływać coraz lepsze wersje Person. Coś troszeczkę jak hodowanie złotego Chocobosa. Jak na razie nie rozpracowałem jeszcze sposobu podnoszenia poziomów umiejętności i cech naszego protagonisty. Dzieje się to automagicznie. Nasze dzienne życie, wymaga nieco dokładniejszego omówienia. Jak już pisałem, w nocy wraz z naszą drużyną udajemy się na klepanie potworków, których główna siedziba znajduje się, ciekawym zbiegiem okoliczności, akurat pod naszą szkołą, transformującą się w Godzinie Mroku w ponurą wieżę (co zresztą budzi od razu skojarzenia z wybornym Dark City Proyasa). W dzień chodzimy do szkoły. W ogóle kalendarz, daty, fazy księżyca i pory dnia pełnią dość ważną rolę. Co prawda, okresy, w których nic się nie dzieje, jak to w dobrym filmie czy serialu, są przewijane i pomijane, jednak zatrzymujemy się w przy rzeczach ważnych. Na przykład na lekcji możemy wybrać, czy poddajemy się senności i idziemy spać, czy uważamy na to, co mówi nauczyciel. Często też dostajemy nagle na twarz pytanie w stylu: czym się różni neolit od paleolitu, co przyznam szczerze na tyle mnie zdziwiło, że bez namysłu odpaliłem maka i polazłem sprawdzić. Dzięki dobrym odpowiedziom, zapisywaniu się do rozmaitych sekcji (nie jest to takie proste!) budujemy zarówno nasze umiejętności, jak i wspomniane już wyżej więzy socjalne, co pozwala nam używać coraz to potężniejszych Person.

Brzmi chaotycznie? Pewnie, że tak. Muszę powiedzieć, że w sumie to dobrze, iż początek jest bardziej filmowy niż growy i prowadzi nas na wstępie za rękę przez świat Persona 3, pokazując nam najciekawsze zjawiska. Inaczej można by było po prostu się zgubić. Sam jeszcze nie rozpracowałem stanów emocjonalnych poszczególnych postaci, na co wpływają, jak również wielu innych rzeczy. Coś czuję, że lektura instrukcji stanie się konieczna. Grafika i muzyka są na dobrym poziomie. Pamiętajmy, że to w końcu PS2. Natomiast, jak już pisałem, przerywniki filmowe są na najwyższym poziomie. Muzyka jest różnorodna - od młodzieżowego jPopu, przez Rocka, do ambietowej grozy. Dopasowuje się idealnie do sytuacji. Może ja bym dla siebie dobrał ją nieco lepiej, ale naprawdę to zahacza o lekkie czepianie się. Podsumowując - jest to jedna z najlepszych gier jRPG, w jakie dane mi było grać. Co więcej, na pewno jest to najlepsza gra na PS2 i PS3 w tym roku. Ba! powiem nawet, to jedna z najlepszych gier na platformę Sony od momentu premiery PS3. Kupcie tę grę i dajcie jej szansę. Poza tym, nie jest droga. A jeżeli wam się nie spodoba, to Polygamia postara się to jakoś wynagrodzić*. Ja już wiem, że to tytuł, który przykuje mnie na długo do konsoli.

PS dzisiejsza tapeta jest właśnie z Persona 3.

* nasz specjalnie wytrenowany kot, tylko dla was, zaśnie w wybranym przez siebie miejscu.